BLOG: Wereldkampioen op de weg van Maniago
07 aug 2018

BLOG: Wereldkampioen op de weg van Maniago

07 aug 2018

Een WK om nooit meer te vergeten. Zo mag ik deze wel noemen. En dan heb ik het niet alleen over het resultaat. De sfeer in het prachtige Italië waar werkelijk alle mensen zeer begaan zijn met sport. Het temperament en respect waar dat mee gepaard gaat is werkelijk iets wat voor het leven op het netvlies gebrand staat. In het jaar 2015 en 2017 was ik hier al geweest om worldcups te rijden dus ik keek al tijden uit naar dit WK. Ik wist een beetje wat er op ons af zou komen. Als ik dan moet gaan vergelijken hoe we toen met het Paralympische wielerteam ervoor stonden tegenover nu, heeft dat een gigantische positieve wending gekregen. De resultaten die we als team hebben neergezet zijn deels ook te danken aan het professionele KNWU-team dat ons begeleid heeft de afgelopen week.

Nadat we op zondag 29 juli waren aangekomen na een voorspoedige vlucht en transfer kwamen we aan in het vier sterren hotel dat op een steenworpafstand van het WK parcours lag. Al het materiaal was al per bus deze kant op gebracht dus dat stond allemaal keurig klaar. Mijn gezin en een groot deel van mijn familie waren ook naar Italië gekomen en zaten zo’n uur bij me vandaan. In die tijd heb ik me perfect kunnen voorbereiden. De sfeer in de gehele groep was bijzonder goed. Er was maar één ding dat telde en dat was gefocust en in alle rust toewerken naar een topprestatie. Op vrijdag 3 augustus was het dan zover. De tijdrit die voor mij 27,2 kilometer bedroeg ging aan het eind van de dag van start. De dag ervoor werd er op de tijdrit al viermaal keer goud binnengehaald. We stonden er met TEAM NL al uitstekend voor dus. Tijdens mijn voorbereiding op de tijdrit krijg ik het nieuws dat mijn roomie Daniel Abraham zijn wereldkampioenschap heeft geprolongeerd. Met die laatste info start ik de tijdrit. Prima ingedeeld en van bondscoach Eelke uitstekende coaching vanuit de volgauto. Ondertussen volgde de livestream van mijn grote rivaal Zanardi en mij. Hierdoor kon iedereen alles op de voet volgen. Dus ook mijn fantastische familie op het plein van aankomst. Midden in de stad Maniago. Een magische plek. Eenmaal door de finish te zijn gekomen was het het wachten op de achter mij gestarte Zanardi. Als het langer dan een minuut zou duren zou ik hem in ieder geval hebben verslagen. Hij kwam maar liefst ruim 2 minuten later binnen. Geweldige euforie. Maar deze euforie was snel voorbij toen ik hoorde dat mijn Amerikaanse concurrent Amigo Oz Sanchez vijf seconden sneller was. Niemand op gerekend en zo won ik het zilver. Mezelf kon ik niks verwijten want ik had echt een goede tijdrit gereden. Meteen daarna kwam mijn familie bij me om me te troosten en vooral te complimenteren voor de gereden race. Dit was een geweldig moment voor mij.

Uiteraard was het WK nog niet over want de wegwedstrijd was de volgende dag aan de beurt. Het moment om mijn regenboogtrui te verdedigen. Vijf rondes van 13,6 km op hetzelfde slopende parcours als de tijdrit. Met een groep waar ook nieuwe rijders in zaten zou het een onvoorspelbare koers worden. Wij als Nederlandse rijders hadden een plan hoe we elkaar het beste konden helpen en ondersteunen en de wedstrijd naar onze hand konden leggen. Ik kan niet anders zeggen dan dat we een fantastische samenwerking hebben gehad waarin we elkaar volledig konden vertrouwen en ondersteunen. In ronde vier zorgde deze tactiek ervoor dat ik samen met wereldkampioen tijdrijden Oz Sanchez in de aanval kon gaan om met z’n tweeën weg te rijden. Mijn teamgenoten stopten de boel af en zo hadden Sanchez en ik een gat opgebouwd van een minuut. Ontzettend mooie positie. Bij de doorkomst voor de laatste ronde moest Sanchez lossen van mij en zo ging ik verder met een solo van 13,5 km. In de eerste instantie was ik niet geheel op mijn gemak in deze positie, maar toen ik doorkreeg dat ik de voorsprong had uitgebouwd naar 1,5 minuut wist ik dat het goed zou komen. Ik streefde ernaar om de voorsprong nog verder uit te bouwen. Op volle kracht bleef ik doorrijden en in de laatste 500 meter kon ik concluderen dat ik de mooiste overwinning uit mijn carrière zou gaan neerzetten en met overmacht mijn WK titel kon verdedigen. In Italië met mijn familie en prolongeren. Het is niet in woorden te beschrijven hoe dit gevoel is. Uiteindelijk sprint mijn teamgenoot en debutant Mitch Valize naar de derde plaats. Helaas was mijn andere teamgenoot Johan Reekers in een valpartij terecht gekomen en kon hij niet naar een podiumplaats rijden. Dit WK sluiten we als team uiteindelijk af met negen keer goud, tweemaal zilver en eenmaal brons. Dit levert ook nog eens een derde plaats in de landenranking op van de veertig deelnemende landen. Het meest succesvolle team tot nu toe en daar ben ik onderdeel van. Nu ga ik lekker van een welverdiende vakantie genieten met mijn gezin en vier ik in Bella Italia mijn veertigste verjaardag op 10 augustus. Dank iedereen voor de prachtige en bemoedigende steun.

Love you all.

Saluto,

Tim

Foto: Mathilde Dusol

Reageer
MEER BERICHTEN
REACTIES

Berichten zijn gesloten.

MENU