BLOG: Blij met het resultaat, minder blij met mijn prestatie

28 augustus 2019

Als je na zes zwaarbevochten races de eindzege pakt in de UCI Para-cycling Road World Cup, zou je zeggen: je bent dik tevreden. Dat gold niet voor mij. Ik won in augustus het eindklassement van de wereldbeker, maar ik had het Worldcupseizoen beter af willen sluiten.
 
Voor mij moest 2019 het jaar worden om de puntjes op de i te zetten. Een nieuwe handbike, wat aanpassingen in mijn trainingen en mijn voeding moesten mij nóg sterker maken. Maar ja, veranderingen komen met ups en downs. Na een matige start in mijn nieuwe handbike heb ik teruggegrepen naar mijn bike van 2017/2018. De positie die ik op die bike kan hebben, past beter bij me. Na wat sleutelen won ik het NK tijdrijden wél in mijn nieuwe bike, maar ook in de laatste World Cup ging het niet helemaal zoals ik wilde.
 
In de tijdrit in Canada werd ik 4e, in de wegwedstrijd verloor ik op een banddikte van mijn grote concurrent Alessandro Zanardi. Op wilskracht kon ik nog wel met de toppers mee, maar ik miste mijn pure kracht, mijn explosiviteit; juist het aspect waar ik het verschil kan maken.
 
Ik ben continu op zoek naar mijn betere ik. Volgend jaar, kort voor de Paralympische Spelen, wil ik niks veranderen. Daarom ben ik blij dat ik dat dit jaar gedaan heb. Maar tegelijkertijd moet ik ook op niveau blijven rijden, kan ik niet gaan freewheelen. Want alle punten tellen mee voor kwalificatie voor Tokio 2020.
 
De NK en WK later deze maand zal ik weer in mijn ‘oude’ bike rijden. Gewoon omdat dat nu nog beter voelt. Na de WK ga ik met Remie Fiege (de bouwer van mijn bike) en de RZ-Groep in Cothen aan de slag om mijn nieuwe bike helemaal goed te krijgen. Ik heb er vertrouwen in. Dát moet de bike worden waarmee ik volgend jaar ga racen om het goud in Tokio.

Groeten, Tim

Bron: Robin Wubben/ParaWatcher